Sri Guru Granth Sahib Ji
Ang 475
ਨਾਨਕ ਸਾ ਕਰਮਾਤਿ ਸਾਹਿਬ ਤੁਠੈ ਜੋ ਮਿਲੈ ॥੧॥
O Nanak, that is the most wonderful gift, which is received from God, when He is totally pleased.
ਮਹਲਾ ੨ ॥
Salok, Second Guru:
ਏਹ ਕਿਨੇਹੀ ਚਾਕਰੀ ਜਿਤੁ ਭਉ ਖਸਮ ਨ ਜਾਇ ॥
What sort of service is this, by which the fear of the Master does not depart?
ਨਾਨਕ ਸੇਵਕੁ ਕਾਢੀਐ ਜਿ ਸੇਤੀ ਖਸਮ ਸਮਾਇ ॥੨॥
O’ Nanak, he alone is called a true servant who merges and becomes one with the Master (God).
ਪਉੜੀ ॥
Pauree:
ਨਾਨਕ ਅੰਤ ਨ ਜਾਪਨੑੀ ਹਰਿ ਤਾ ਕੇ ਪਾਰਾਵਾਰ ॥
O’ Nanak, God's limits cannot be known; He has no end or limitation.
ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਸਾਖਤੀ ਫਿਰਿ ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਮਾਰ ॥
He Himself creates, and then He Himself destroys.
ਇਕਨੑਾ ਗਲੀ ਜੰਜੀਰੀਆ ਇਕਿ ਤੁਰੀ ਚੜਹਿ ਬਿਸੀਆਰ ॥
Some are working like bonded servants, as if they have chains around their necks, while some are so extremely rich, they are riding fast horses.
ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਕਰੇ ਆਪਿ ਹਉ ਕੈ ਸਿਉ ਕਰੀ ਪੁਕਾਰ ॥
He Himself acts, and He Himself causes us to act. Unto whom should I complain?
ਨਾਨਕ ਕਰਣਾ ਜਿਨਿ ਕੀਆ ਫਿਰਿ ਤਿਸ ਹੀ ਕਰਣੀ ਸਾਰ ॥੨੩॥
O Nanak, the One who created the creation - He Himself takes care of it.
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
Salok, First Guru:
ਆਪੇ ਭਾਂਡੇ ਸਾਜਿਅਨੁ ਆਪੇ ਪੂਰਣੁ ਦੇਇ ॥
God Himself creates human bodies and He Himself bestows peace or suffering to them.
ਇਕਨੑੀ ਦੁਧੁ ਸਮਾਈਐ ਇਕਿ ਚੁਲੑੈ ਰਹਨਿੑ ਚੜੇ ॥
In the destinies of some, He writes all comforts, while others are doomed to suffer in agony
ਇਕਿ ਨਿਹਾਲੀ ਪੈ ਸਵਨਿੑ ਇਕਿ ਉਪਰਿ ਰਹਨਿ ਖੜੇ ॥
Some lie down and sleep on soft beds, while others keep standing besides them as their guards.
ਤਿਨੑਾ ਸਵਾਰੇ ਨਾਨਕਾ ਜਿਨੑ ਕਉ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ॥੧॥
O’ Nanak, He adorns the life of only those, upon whom He casts His Glance of Grace.
ਮਹਲਾ ੨ ॥
Salok, Second Guru:
ਆਪੇ ਸਾਜੇ ਕਰੇ ਆਪਿ ਜਾਈ ਭਿ ਰਖੈ ਆਪਿ ॥
He Himself creates and fashions the world, and He Himself keeps it in order.
ਤਿਸੁ ਵਿਚਿ ਜੰਤ ਉਪਾਇ ਕੈ ਦੇਖੈ ਥਾਪਿ ਉਥਾਪਿ ॥
Having created the beings within it, He oversees their growth and destruction.
ਕਿਸ ਨੋ ਕਹੀਐ ਨਾਨਕਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ॥੨॥
O’ nanak, unto whom could we say anything about this. He Himself is the cause and doer of everything.
ਪਉੜੀ ॥
Pauree:
ਵਡੇ ਕੀਆ ਵਡਿਆਈਆ ਕਿਛੁ ਕਹਣਾ ਕਹਣੁ ਨ ਜਾਇ ॥
Nothing can be said about the greatness of the Great (God).
ਸੋ ਕਰਤਾ ਕਾਦਰ ਕਰੀਮੁ ਦੇ ਜੀਆ ਰਿਜਕੁ ਸੰਬਾਹਿ ॥
He is the Creator, all-powerful and benevolent; He gives sustenance to all beings.
ਸਾਈ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣੀ ਧੁਰਿ ਛੋਡੀ ਤਿੰਨੈ ਪਾਇ ॥
The mortals do those deeds which have been predestined for them by God.
ਨਾਨਕ ਏਕੀ ਬਾਹਰੀ ਹੋਰ ਦੂਜੀ ਨਾਹੀ ਜਾਇ ॥
O’ Nanak, except for the support of God, there is no other support for the creature.
ਸੋ ਕਰੇ ਜਿ ਤਿਸੈ ਰਜਾਇ ॥੨੪॥੧॥ ਸੁਧੁ
He does whatever He wills.
ੴ ਸਤਿਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰਵੈਰੁ ਅਕਾਲ ਮੂਰਤਿ ਅਜੂਨੀ ਸੈਭੰ ਗੁਰਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
One eternal God. Creator of everything and is all pervading. No Fear. No Hatred. Not affected by time. Beyond the cycle of birth and death. Self- Existent and Self illuminated. Can be realized by the Guru's Grace:
ਰਾਗੁ ਆਸਾ ਬਾਣੀ ਭਗਤਾ ਕੀ ॥
Raag Aasaa, The hymns Of The Devotees:
ਕਬੀਰ ਜੀਉ ਨਾਮਦੇਉ ਜੀਉ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀਉ ॥
Kabeer, Naam Dayv And Ravi Daas.
ਆਸਾ ਸ੍ਰੀ ਕਬੀਰ ਜੀਉ ॥
Raag Aasaa, Kabeer Jee: Bowing to the Guru, I humbly ask him, why was the human being created?
ਗੁਰ ਚਰਣ ਲਾਗਿ ਹਮ ਬਿਨਵਤਾ ਪੂਛਤ ਕਹ ਜੀਉ ਪਾਇਆ ॥
Please help me understand this mystery that for what purpose, the world is created and then destroyed?
ਕਵਨ ਕਾਜਿ ਜਗੁ ਉਪਜੈ ਬਿਨਸੈ ਕਹਹੁ ਮੋਹਿ ਸਮਝਾਇਆ ॥੧॥
Please help me understand this mystery that for what purpose, the world is created and then destroyed?
ਦੇਵ ਕਰਹੁ ਦਇਆ ਮੋਹਿ ਮਾਰਗਿ ਲਾਵਹੁ ਜਿਤੁ ਭੈ ਬੰਧਨ ਤੂਟੈ ॥
O’ Divine Guru, have Mercy on me, and place me on the right path, by which the bonds of worldly attachments are broken and fear of death is dispelled, and I am liberated from the pains of birth and death, due to previous bad deeds and from the comforts, which a person enjoys from birth to death.
ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੁਖ ਫੇੜ ਕਰਮ ਸੁਖ ਜੀਅ ਜਨਮ ਤੇ ਛੂਟੈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
(Unless and until) The mortal breaks free from the bonds of the worldly attachments, the mind does not take refuge in the absolute God.
ਮਾਇਆ ਫਾਸ ਬੰਧ ਨਹੀ ਫਾਰੈ ਅਰੁ ਮਨ ਸੁੰਨਿ ਨ ਲੂਕੇ ॥
(Unless and until) The mortal breaks free from the bonds of the worldly attachments, the mind does not take refuge in the absolute God.
ਆਪਾ ਪਦੁ ਨਿਰਬਾਣੁ ਨ ਚੀਨਿੑਆ ਇਨ ਬਿਧਿ ਅਭਿਉ ਨ ਚੂਕੇ ॥੨॥
Until one realizes the desire for a free true state of self, one’s spiritual emptiness does not end.
ਕਹੀ ਨ ਉਪਜੈ ਉਪਜੀ ਜਾਣੈ ਭਾਵ ਅਭਾਵ ਬਿਹੂਣਾ ॥
the soul is never born, but one thinks it is born, and remains without the sense of discrimination between good and bad.
ਉਦੈ ਅਸਤ ਕੀ ਮਨ ਬੁਧਿ ਨਾਸੀ ਤਉ ਸਦਾ ਸਹਜਿ ਲਿਵ ਲੀਣਾ ॥੩॥
When the mortal gives up his ideas of birth and death, only then he always remains attuned to God in a state of equipoise.
ਜਿਉ ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬੁ ਬਿੰਬ ਕਉ ਮਿਲੀ ਹੈ ਉਦਕ ਕੁੰਭੁ ਬਿਗਰਾਨਾ ॥
Just as upon breaking a pitcher of water, the reflection of anything in it blends with that thing itself and loses its separate identity.
ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਐਸਾ ਗੁਣ ਭ੍ਰਮੁ ਭਾਗਾ ਤਉ ਮਨੁ ਸੁੰਨਿ ਸਮਾਨਾਂ ॥੪॥੧॥
Kabir says, similarly his doubt, regarding God and His creation as separate entities, has fled away and my mind is absorbed in the absolute God.