Sri Guru Granth Sahib Ji
Ang 158
ਮਨਿ ਨਿਰਮਲਿ ਵਸੈ ਸਚੁ ਸੋਇ ॥
The mind is rendered immaculate, and one realizes the presence of God within,
ਸਾਚਿ ਵਸਿਐ ਸਾਚੀ ਸਭ ਕਾਰ ॥
When one realizes the presence of eternal God in the mind, one’s whole conduct becomes truthful.
ਊਤਮ ਕਰਣੀ ਸਬਦ ਬੀਚਾਰ ॥੩॥
Then he realizes that the most sublime deed is to reflect on the Guru’s word.
ਗੁਰ ਤੇ ਸਾਚੀ ਸੇਵਾ ਹੋਇ ॥
True devotional worship is obtained from the Guru.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਪਛਾਣੈ ਕੋਇ ॥
But a rare Guru’s follower realizes God’s Name.
ਜੀਵੈ ਦਾਤਾ ਦੇਵਣਹਾਰੁ ॥
He firmly believes that the Giver of all gifts lives forever.
ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਨਾਮੇ ਲਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥੪॥੧॥੨੧॥
O’ Nanak, he is imbued with the love of God’s Name.
ਗਉੜੀ ਗੁਆਰੇਰੀ ਮਹਲਾ ੩ ॥
Raag Gauree Gwaarayree, Third Guru:
ਗੁਰ ਤੇ ਗਿਆਨੁ ਪਾਏ ਜਨੁ ਕੋਇ ॥
Rare is the one who seeks divine wisdom from the Guru.
ਗੁਰ ਤੇ ਬੂਝੈ ਸੀਝੈ ਸੋਇ ॥
The one who acquires divine wisdom from the Guru succeeds spiritually in life.
ਗੁਰ ਤੇ ਸਹਜੁ ਸਾਚੁ ਬੀਚਾਰੁ ॥
From the Guru, he intuitively receives understanding about the virtues of God.
ਗੁਰ ਤੇ ਪਾਏ ਮੁਕਤਿ ਦੁਆਰੁ ॥੧॥
From the Guru he learns the way to escape from the vices.
ਪੂਰੈ ਭਾਗਿ ਮਿਲੈ ਗੁਰੁ ਆਇ ॥
Through perfect good fortune, the one who meets the Guru, intuitively merges in the eternal God.
ਸਾਚੈ ਸਹਜਿ ਸਾਚਿ ਸਮਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
Meeting the Guru, the fire of desire of Maya is quenched.
ਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਅਗਨਿ ਬੁਝਾਏ ॥
Meeting the Guru, the fire of desire of Maya is quenched.
ਗੁਰ ਤੇ ਸਾਂਤਿ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਏ ॥
Through the Guru, tranquility comes to dwell within the mind.
ਗੁਰ ਤੇ ਪਵਿਤ ਪਾਵਨ ਸੁਚਿ ਹੋਇ ॥
Spiritual purity and righteous conduct is received from the Guru.
ਗੁਰ ਤੇ ਸਬਦਿ ਮਿਲਾਵਾ ਹੋਇ ॥੨॥
Union with God takes place through the Guru’s word.
ਬਾਝੁ ਗੁਰੂ ਸਭ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਈ ॥
Without the Guru, everyone wanders in doubt.
ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਬਹੁਤਾ ਦੁਖੁ ਪਾਈ ॥
Without meditating on God’s Name, they suffer in terrible pain.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਵੈ ਸੁ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈ ॥
One who meditates on Naam by following the Guru’s teachings, receives true honor of experiencing the presence of the eternal God
ਦਰਸਨਿ ਸਚੈ ਸਚੀ ਪਤਿ ਹੋਈ ॥੩॥
He, on whom God bestows mercy, unites with Him through the Guru’s word.
ਕਿਸ ਨੋ ਕਹੀਐ ਦਾਤਾ ਇਕੁ ਸੋਈ ॥
When God is the only Giver, then why ask anyone else?
ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਸਬਦਿ ਮਿਲਾਵਾ ਹੋਈ ॥
He, on whom God bestows mercy, unites with Him through the Guru’s word.
ਮਿਲਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਾਚੇ ਗੁਣ ਗਾਵਾ ॥
By meeting my beloved Guru, I keep singing the praises of the eternal God,
ਨਾਨਕ ਸਾਚੇ ਸਾਚਿ ਸਮਾਵਾ ॥੪॥੨॥੨੨॥
and forever merge in the eternal God, prays Nanak.
ਗਉੜੀ ਗੁਆਰੇਰੀ ਮਹਲਾ ੩ ॥
By virtue of the divine word, one becomes known through all the ages.
ਸੁ ਥਾਉ ਸਚੁ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਇ ॥
That congregation is truly the right place where one’s mind becomes immaculate.
ਸਚਿ ਨਿਵਾਸੁ ਕਰੇ ਸਚੁ ਸੋਇ ॥
There, one’s mind is attuned to the eternal God and by virtue of the holy congregation, he becomes the embodiment of the eternal God.
ਸਚੀ ਬਾਣੀ ਜੁਗ ਚਾਰੇ ਜਾਪੈ ॥
By virtue of the divine word, one becomes known through all the ages.
ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਸਾਚਾ ਆਪੇ ਆਪੈ ॥੧॥
He realizes that the eternal God is everything, all by Himself.
ਕਰਮੁ ਹੋਵੈ ਸਤਸੰਗਿ ਮਿਲਾਏ ॥
Upon whom God bestows mercy, He unites that person with the holy congregation.
ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਬੈਸਿ ਸੁ ਥਾਏ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
Sitting in that company, such a person sings God’s praises.
ਜਲਉ ਇਹ ਜਿਹਵਾ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ॥
May this tongue burn, which is in love with worldly astes rather than God.
ਹਰਿ ਰਸੁ ਨ ਚਾਖੈ ਫੀਕਾ ਆਲਾਇ ॥
Such a tongue does not taste the elixir of God’s Name, and utters insipid words.
ਬਿਨੁ ਬੂਝੇ ਤਨੁ ਮਨੁ ਫੀਕਾ ਹੋਇ ॥
Without realizing God, one’s body and mind become insipid.
ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਦੁਖੀਆ ਚਲਿਆ ਰੋਇ ॥੨॥
Without meditating on Naam, the miserable one departs bewailing.
ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਰਸੁ ਚਾਖਿਆ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥ ਗੁਰ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਸਚਿ ਸਮਾਇ ॥
One whose tongue has intuitively tasted the elixir of God’s Name, by the Guru’s grace remains merged in the praises of God.
ਸਾਚੇ ਰਾਤੀ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰ ॥
The tongue which reflects on the Guru’s word and is imbued with the love for God,
ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਵੈ ਨਿਰਮਲ ਧਾਰ ॥੩॥
it drinks from the immaculate stream of nectar of Naam.
ਨਾਮਿ ਸਮਾਵੈ ਜੋ ਭਾਡਾ ਹੋਇ ॥
The heart which has become pure by the Guru’s grace remains attuned to Naam.
ਊਂਧੈ ਭਾਂਡੈ ਟਿਕੈ ਨ ਕੋਇ ॥
No virtue can enter in the heart which is turned away from God.
ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਮਨਿ ਨਾਮਿ ਨਿਵਾਸੁ ॥
Only through the Guru’s word, Naam dwells within the mind.
ਨਾਨਕ ਸਚੁ ਭਾਂਡਾ ਜਿਸੁ ਸਬਦ ਪਿਆਸ ॥੪॥੩॥੨੩॥
O Nanak, true is that mind which longs for the Guru’s word.
ਗਉੜੀ ਗੁਆਰੇਰੀ ਮਹਲਾ ੩ ॥
The mind and body are then imbued with God’s Name, and his life becomes embellished
ਇਕਿ ਗਾਵਤ ਰਹੇ ਮਨਿ ਸਾਦੁ ਨ ਪਾਇ ॥
Some keep singing devotional songs, but their minds do not find true delight.
ਹਉਮੈ ਵਿਚਿ ਗਾਵਹਿ ਬਿਰਥਾ ਜਾਇ ॥
They sing out of ego, and all their effort goes waste.
ਗਾਵਣਿ ਗਾਵਹਿ ਜਿਨ ਨਾਮ ਪਿਆਰੁ ॥
Only those sing songs of God’s praise who are in love with His Name,
ਸਾਚੀ ਬਾਣੀ ਸਬਦ ਬੀਚਾਰੁ ॥੧॥
and reflect on the Guru’s divine word.
ਗਾਵਤ ਰਹੈ ਜੇ ਸਤਿਗੁਰ ਭਾਵੈ ॥
If it so pleases the true Guru, then one keeps singing God’s praises.
ਮਨੁ ਤਨੁ ਰਾਤਾ ਨਾਮਿ ਸੁਹਾਵੈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
The mind and body are then imbued with God’s Name, and his life becomes embellished
ਇਕਿ ਗਾਵਹਿ ਇਕਿ ਭਗਤਿ ਕਰੇਹਿ ॥
There are some who sing and perform devotional worship.
ਨਾਮੁ ਨ ਪਾਵਹਿ ਬਿਨੁ ਅਸਨੇਹ ॥
Without the true love for God, they are not blessed with Naam.
ਸਚੀ ਭਗਤਿ ਗੁਰ ਸਬਦ ਪਿਆਰਿ ॥
The worship of those devotees is true who are imbued with love for the Guru’s word,
ਅਪਨਾ ਪਿਰੁ ਰਾਖਿਆ ਸਦਾ ਉਰਿ ਧਾਰਿ ॥੨॥
and they have always kept their Master-God enshrined in their mind.